Acill yardımm!Lütfen yardım edin!

Merhaba arkadaşlar aranıza yeni katıldım istanbul beyoğlunda oturuyorum.Yaşım 20 vs vs. Kendimi bildim bileli sosyal dışadönük insanlara karşı sevgi saygı her türlü , olumlu birisiydim taa ki yeni yeni ergenliğime girip mahallemde yeni arkadaşlıklar kurana dek.Lafı uzatmıyım sokağımızda kalabalık bir gruptuk ilk zamanlar herşey çok güzeldi ama bir süre sonra arkadaşım dediğim insanların arkamdan demediği şey,yapmadığı dedikodu,atıp tutmadığı konu kalmamış.Bir zaman sonra yüzsüzlüğe vurarak gözümün içine baka baka dalga geçip aşağalamaya bile başladılar.Ama şuan farkettim,öyle bir özgüvenim varmışkii kimin ne dediği yada söylediği umrumda olmazz harika diyebileceğim hayatıma devam edermişim.Ben ufak tefek minyon sessiz sakin ağzı laf yapmayan dolayısıyla ezilmeye çok müsait biriydim.Doğru düzgün kavga gürültüsü olmamış vs bir diğer deyişle hanım evladı bir insandım.Arkadaşlarımda bu zayıf yönümü kullanmayı iyi bildi ve her gördükleri yerde dalga geçmekten geri durmadılar..Yaş geldi 15 16.ilk aşklar hayatı yeni öğrenmeler derken 16 yaşımda başladı benim depresyonum.Tamamen farklı biri olmaya başlamıştım.İnsanların beni aşağılamaları liseyede başlamamla giderek arttı.Farkındalık mekanizması yavaş yavaş çalışmaya başladıktan sonra etrafımda olan bitenleri anlayınca iyice kafayı bozmaya başlamıştım.Benle dalga geçmelerinin sebebi çocukca davranışlarım pasif biri olmam hareketlerimdeki;adam gibi değilde çocuk gibi, tuaf yürüme şekli,fazla küfür etmemem gibi sebeplerden tanıdığım tanımadığım okulun sivri tipleri tarafından çok dalga geçildim.Bu bende bi süre sonra travma yarattı.Artık aynı şeyleri duymak,yaşamak insanların bana gülerek kikirdeyerek bakması,bana ucubeymişim gibi davranmaları 18 19 yaşlarıma kadar sürdü.Ben liseyi 20 yaşımda yani bir önceki sene bitirdim.İnsanların sürekli dalga geçmesinden kendime takıntılı bir insan haline dönüştüm.Sürekli kendimi yargılayarak neden böyle konuşuyorum neden adam gibi yere basa basa sağlam yürümüyorum neden böyle pasif tırsak biriyim derken...Son sene artık kalabalık ortamlara çıkamaz insanlarla konuşamaz sosyal olarak öldüğüm sene oldu.Deyim yerindeyse kayışı koparttım.Artık evden çıkamıyordum kapının önüne bile çıkmaya korkuyordum.Şimdi arkama dönüp baktığımda şu 5 senede ruhsal olarak en dibe vurdum ve hala çıkmak için çırpınıyorum.Şuan 3 tane antidepresan kullanıyorum ve ayda 3 kez psikiyatrist kontrolüne gidiyorum.Artık istiklal caddesi taksim gibi kalabalık yerlerde okul,(askerlikte dahil olucak buna) yani insanların olduğu heryerden kaçıyorum.Tek başıma dolaştığım zaman insanlar bana zarar vericek şeklinde bir korku gelişti.Doğru düzgün çıkıp dolaşamıyorum alışveriş yapmaya gitmiyorum kız arkadaşım yok okuldayken sınıftan çıkıp kantine bile gitmezdim 10 ders boyunca sınıfta otururdum.Kısaca 3 yılımı hücre cezasına çevirdim.Biri derse eğer denemekten vazgeçme çık dolaş diye ben 3 sene boyunca hep denedim hep kendimi zorladım ve eve sinir krizleri geçirerek döndüm.Biri bana yardımcı olabilcek şeyler söylerse sevinirim.Hayatımdan insanları dahi çıkarttıktan sonra yaşamak için bir neden varmı ki??? Dışarıda ki hayatta tek düşündüğüm insanların benim hakkımda yaptıkları yapacakları yorumlar..Acaba nasıl yürüyorum nasıl görünüyorum nasıl bakıyorum nasıl konuşuyorum.İnsan bu şekilde yaşayamaz lütfen biri yardımcı olabilcek öneriler verirse sevinirim....